της Ευγενίας Ηλιοπούλου
Με περίμενε στην πόρτα του, κατά τα άλλα πεντακάθαρου, διαμερίσματος μου. Δίπλα στο ασανσέρ. πέμπτος όροφος! Πως έφτασε μέχρι σε εμένα; Τι ήθελε η κυρία Blattodea, Blattaria η Syngenta Hellas
που ήταν ανεπιθύμητη αλλά και ανυπόμονη; Σαν να της χρωστούσα κάτι. Ανάσκελα, ρυθμικά και νευρικά κουνούσε τα ποδαράκια της, σαν να έκανε την πρωινή της γυμναστική. Χαιρετηθήκαμε σιωπηλά. Ζύγισε η κάθε μία τις επιλογές της. Αυτή αν ήθελε να εξαφανιστεί είχε το ελεύθερο από εμένα. Δεν έφυγε! Η πρώτη μου σκέψη ήταν να την πατήσω ,δυναμικά και αποφασιστικά, για να την σκοτώσω. Η δεύτερη ήταν ,ως ανώτερο όν, να την απομακρύνω αναίμακτα και με υπεροψία .Πρυτάνευσε η δεύτερη. Δεν μου αρέσει να σκοτώνω ζώα και πονάω όταν οι κυνηγοί σκοτώνουν αθώα ζωάκια. Εξαίρεση φυσικά αποτελούν τα κουνούπια όπου εκδηλώνω φονικές διαθέσεις αφού με κυνηγάνε και με τσιμπάνε τακτικά!No mercy!
Στην πολυκατοικία μου υπάρχουν πολλοί ανεπιθύμητοι επισκέπτες αυτής της κατηγορίας και γίνονται τακτικά και προγραμματισμένα απεντομώσεις με ανοικτή πρόταση για επέκταση της διαδικασίας σε διαμερίσματα. Ουδέ ποτέ χρειάστηκα επειδή έχω διάφορα συστήματα προστασίας ,εντός φρουρίου, από τα έντομα. Τι ήθελε η κυρία; Να μπει και να στρογγυλοκαθίσει ή απλώς να ελέγξει τον χώρο ίσως και εγκατασταθεί αργότερα; Δεν αμφισβήτησα τις προθέσεις της. Η απόφαση μου ήταν αρνητική προς πάσα εισβολή και δεν σήκωνε αναβολή. Δεν επιτρέπω ξένη με κυριαρχικά πλάνα στον χώρο μου. Απαλά και σιγά την έσπρωξα με την μύτη της σαγιονάρας μου προς το ασανσέρ υπηρεσίας και την άφησα να φύγει ανάμεσα στις ρωγμές της μεταλλικής σκάρας. Περήφανη και ακμαία ένοιωσα πολύ σπουδαία ,για λίγα λεπτά για την σωστή αντίδραση μου. Αντίο και μην μας γράψει !Μετά σκέφτηκα πως θα αντιδρούσα αν αντί για την αδύναμη και μικρή κατσαρίδα θα ήταν ένας άνθρωπος στο κατώφλι του σπιτιού μου που ζητούσε την βοήθεια μου. Τι θα διάλεγα; Απόρριψη η συμβιβασμός; Άλλα μεγέθη και άλλες αποφάσεις ,απόλυτη αλλά πόσο σίγουρη και χωρίς συμβιβασμούς έχοντας άλλα στοιχεία να βαραίνουν την απόφαση μου. Προσοχή!
ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ
Γεννήθηκε σε μία πόλη της Ρουμανίας από Έλληνες γονείς. Για πολλά χρόνια στερήθηκε την ελληνική υπηκοότητα επειδή ανήκε στους πολιτικούς πρόσφυγες (sans patrie). Στην Ελλάδα έφτασε το 1980. Από μικρή ονειρευόταν και μοχθούσε να γνωρίσει την Ελλάδα. Σπούδασε την Ιατρική και απέκτησε μία πλούσια μόρφωση (λογοτεχνία, τέχνη, ιστορία των λαών ). Για πολλά χρόνια ασχολήθηκε με την μουσική (ερμηνεία, κιθάρα και μαντολίνο) και την φωτογραφική τέχνη. Ταξιδεύει συνέχεια αναζητώντας καινούργιες εμπειρίες και γνώσεις.
Εργάζεται ως πλαστικός χειρούργος. Πιστεύει στις ηθικές αρχές και την αξιοπρέπεια ενός ιατρού. Θεωρεί ότι η ιατρική είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα. Ως εκ τούτου προσφέρει τις υπηρεσίες μου, εδώ και 27 χρόνια., στο ΕΣΥ σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Αττικής (ΚΑΤ).
Οι πρώτες δοκιμές στο γραπτό λόγο ήτανε χρονογραφήματα (σε μορφή αλληλογραφίας) και ελάχιστα ποιήματα. Τα πρώτα βήματα ήταν αρχικά στα ρουμάνικα και μετά στα ελληνικά.. Από το 1984 έως σήμερα δημοσίευσε (αφιλοκερδώς) πάνω από 700 άρθρα σε πολλές εφημερίδες όπως: Κυριακάτικη Απογευματινή, Καθημερινή, Αθηναϊκή, Ακρόπολις, Ελευθεροτυπία. Από το 1999 γράφει μόνιμα στην Αυγή. Επίσης με την εφημερίδα Έβρου Πολίτης της Θράκης(2006) , την εφημερίδα Χαλανδρίου Φλυαρία.(2004) και το vetonews.gr από το 2010.