του Κ. ΓιαννακίδηΟι συνεδριάσεις των κυβερνητικών οργάνων σπανίως συμπίπτουν με τα δελτία ειδήσεων. Ισως επειδή υπάρχουν στιγμές που πιστεύεις ότι οι υπουργοί δουλεύουν στα δελτία ειδήσεων. Την Πέμπτη δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Η κρίσιμη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου συνέπεσε με τα δελτία τα οποία επρόκειτο να ενημερώσουν τους τηλεθεατές για τις οδυνηρές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις. Στις περιπτώσεις αυτές το πρόβλημα λύνεται με SMS.
Την Πέμπτη, λοιπόν, οι κυβερνητικοί «κύκλοι» εξέθεσαν την προσπάθεια για έγκυρη ενημέρωση των τηλεθεατών. Τα SMS έλεγαν πως κόβεται και το τελευταίο σχοινί που συνδέει τις εργασιακές σχέσεις με τον σύγχρονο κόσμο. Μια τεράστια μηχανή του κιμά θα μας ρουφήξει όλους. Από την άλλη, στους συνδικαλιστές η διαρροή συνιστούσε ψυχραιμία. Ομως προς πάσα κατεύθυνση έγινε γνωστό ότι η Λούκα Κατσέλη δεν κατάφερε να διατηρήσει ούτε τα στοιχειώδη που καθιστούν ευδιάκριτη τη διαφορά του εργαζόμενου από τον σκλάβο. Τελικώς η ύπαρξη κλαδικών συμβάσεων και η διατήρηση του κατώτατου μισθού στα 740 ευρώ έκαναν τη Λούκα Κατσέλη να βγει έξω και να προβεί σε δηλώσεις. Είναι λογικό να αναρωτηθείτε αν κάποιοι επιχείρησαν να εξαπατήσουν τους τηλεθεατές. Δεν είναι ξεκάθαρο. Ομως σου επιτρέπουν να νομίζεις ότι εξαπάτησαν έναν ολόκληρο λαό.
Το μνημόνιο δεν υπεγράφη για την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα. Και οι άνθρωποι της τρόικας προσπαθούν, όσο και αν τους κλείνουν τα μικρόφωνα, να καταστήσουν σαφές ότι δεν έχουν ζητήσει μείωση αποδοχών στον ιδιωτικό τομέα. Αν οι χαμηλοί μισθοί έλυναν το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας, τότε το Βιετνάμ θα ήταν η πιο ανταγωνιστική οικονομία του κόσμου. Αλλωστε ο περιορισμός του κόστους εργασίας βυθίζει όλο και περισσότερο την οικονομία στην κινούμενη άμμο της ύφεσης. Κάποιοι θα πουν ότι η ύφεση οδηγεί ορισμένες επιχειρήσεις σε τραγική μείωση του τζίρου. Μα αρχικά υπήρχε η σκέψη να επιτρέπεται συναινετική μείωση του κόστους εργασίας αν η επιχείρηση αποδείκνυε (δεν είναι δα και δύσκολο) ότι αντιμετωπίζει προβλήματα. Τελικώς δεν έγινε ούτε αυτό. Ουσιαστικά αυτό που έγινε είναι να αποκτήσουν οι επιχειρήσεις το δικαίωμα ελεύθερης διαχείρισης του εργατικού δυναμικού με ένα βασικό μισθό 740 ευρώ. Η τρόικα δεν ζήτησε κάτι τέτοιο. Το ζήτησαν, όμως, οι μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας. Και οι βασικοί συνομιλητές της τρόικας, συμπεριφέρονται ως εκπρόσωποι επιχειρηματιών ή, τουλάχιστον, αυτήν την εντύπωση δίνουν. Μα δεν είναι πολιτικά καταστροφικό; Οχι πάντα. Στην Ελλάδα είναι βέβαιο ότι κερδίζεις περισσότερα εξυπηρετώντας δέκα μεγάλες επιχειρήσεις παρά δέκα εκατομμύρια πολίτες.
πηγή: protagon
