Βρήκα την παράσταση εξαιρετική με συγκινησιακές κορυφώσεις και έντονες συναισθηματικές φορτίσεις, με τους μονολόγους της Αντιγόνης – το ρόλο σήκωσε με αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια η Καλλιόπη Πουζουκίδου – να κυριαρχούν σε σημαντικό μέρος της παράστασης. Ο Μπρεχτ έγραψε την Αντιγόνη το 1948 μέσα από τα ερείπια των γερμανικών πόλεων όπου η ατμόσφαιρα του θανάτου της φτώχειας της πείνας και της ανέχειας ήταν απλωμένα στα πρόσωπα και τις ζωές των ανθρώπων που έπρεπε να συνεχίσουν την ζωή τους. Παρακολουθώντας κανείς την παράσταση θα αισθανθεί αρκετές φορές ότι όσα λέγονται στο μυστηριακό υπόγειο της οδού Βογατσικού με το υποφωτισμένο σκηνικό των ερειπίων που έχει αφήσει πίσω του ο πόλεμος, αφορούν σημερινά επίκαιρα προβλήματα αλλά και προκλήσεις πολέμου από άφρονες εγχώριες και εξωχώριες πολιτικές ηγεσίες. Για παράδειγμα ο Έλληνας υπουργός Αμυνας που δήλωσε ότι πρέπει να υπάρξει «αλλαγή κουλτούρας των ευρωπαϊκών κοινωνιών και η επιστροφή σε πνεύμα αυτοθυσίας που ο Ευρωπαίος θα έχει μέσα στη συνείδησή του, ότι μπορεί να χρειάζεται να θυσιαστεί για να υπερασπίσει τα δικαιώματα τα οποία απολαμβάνει. Σήμερα η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαία πάνω, ούτε καν με την ευρωπαϊκή σημαία. …. Πρέπει λοιπόν να κάνουμε μια σοβαρή και ειλικρινή συζήτηση στο πλαίσιο της Ευρώπης, μέχρι πού είμαστε διατεθειμένοι να φτάσουμε».  

Βγαίνοντας από την παράσταση ένοιωσα ότι αυτή η θεατρική σέχτα που λέγεται Ονειροdrama με τον μέντορα της τον Σκηνοθέτη Γιώτη Βασιλειάδη έκανε μια δυνατή και επίκαιρη παράσταση που δεν πρέπει να χάσει όποιος αγαπά το θέατρο.

Σπύρος Κουταβάς