Επικοινωνία

Μπορείτε να στείλετε το κείμενο σας στο info@vetonews.gr & veto910@otenet.gr. Τηλ. 6947323650

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Πέμπτη, 06 Μαϊος 2010 15:04

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ…

altΜε τον θάνατο τριών νέων ανθρώπων στην Αθήνα στιγματίστηκε η χθεσινή μέρα των απεργιακών κινητοποιήσεων. Οι λιγοστοί ανεγκέφαλοι - γνωστοί ως και «μπαχαλάκηδες» - αδιευκρίνιστης πολιτικής αναφοράς, λειτούργησαν για άλλη μια φορά ως προβοκάτορες στις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις και πορείες που πραγματοποιήθηκαν από συνδικαλιστικές οργανώσεις, κοινωνικές ομάδες, συνταξιούχους, νέους και νέες. Αυτή τη φορά όμως η πρακτική τους επέφερε τραγικές συνέπειες: Η 32χρονη Αγγελική Παπαθανασοπούλου, που μόλις πριν λίγες μέρες είχε πληροφορηθεί το φύλο του βρέφους που κυοφορούσε, η 34χρονη Παρασκευή Ζούλια και ο 36χρονος Επαμεινώνδας Τσακάλης, έχασαν την ζωή τους από ασφυξία μέσα στο υποκατάστημα της Marfin στην οδό σταδίου.

Μια δολοφονική ενέργεια που μένει άσβεστη στις καρδιές όλων, προκαλεί οργή, θλίψη αλλά και έντονο σκεπτικισμό. alt

Η επόμενη των κινητοποιήσεων δεν μας βρίσκει να συζητάμε για την κραυγή διαμαρτυρίας που έβγαλαν χιλιάδες πολίτες.

Δεν μας βρίσκει να συζητάμε για το πώς θα βγούμε από το αδιέξοδο των σκληρών και άδικων μέτρων, για το πώς θα ξεπεράσουμε την κρίση και θα πάει μπροστά αυτός ο τόπος.

Μας βρίσκει να συζητάμε για το έγκλημα στο κέντρο της Αθήνας. Μας βρίσκει να παρακολουθούμε σχεδόν αποσβολωμένοι τα κροκοδείλια δάκρυα του πολιτικού κόσμου για την σημερινή κατάσταση και το χειρότερο μας θέτει ενώπιον μιας αδιέξοδης αντιπαράθεσης για το ποιος ευθύνεται περισσότερο ή λιγότερο για όσα διαδραματίζονται γενικότερα.

Όλα αυτά μας κάνουν να αναρωτιόμαστε κατά πόσο η χρεοκοπία χτύπησε μόνο την ελληνική οικονομία και δεν έχει χτυπήσει συθέμελα και την ελληνική κοινωνία, το πολιτικό μας σύστημα, τις συλλογικές και ατομικές εκφράσεις.

Η δημοκρατία λένε πως δεν έχει αδιέξοδα. Είτε έχει, είτε δεν έχει, οι λύσεις και οι απαντήσεις σε όλα αυτά, αυτή την στιγμή φαντάζουν αδύνατο να δοθούν από οποιονδήποτε. Μπορεί ο πολιτικός κόσμος να φαντάζει ανήμπορος να αντιδράσει, να πείσει και να δείξει τον δρόμο για την έξοδο από την κρίση, αλλά και όλοι εμείς ήρθε η ώρα να αναλογιστούμε ποιο είναι το μερίδιο ευθύνης που φέρουμε για τα αδιέξοδα που συναντάμε μπροστά μας.

Είμαστε σίγουροι για αυτό που θέλουμε και επιδιώκουμε; Ξέρουμε πώς θα το διεκδικήσουμε; Μπορούμε να συζητήσουμε μεταξύ μας; Μπορούμε να ανεχθούμε την αντίθετη άποψη; Να συνθέσουμε τις απόψεις και να ενωθούμε σε έναν κοινό στόχο;
Ι.Π.

   
 
 
 
 
Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 08 Ιουνίου 2011 00:05