Επικοινωνία

Μπορείτε να στείλετε το κείμενο σας στο info@vetonews.gr & veto910@otenet.gr. Τηλ. 6947323650

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Σάββατο, 07 Σεπτεμβρίου 2013 09:21

Η εφήμερη δόξα

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Όλα καλά αλλά βρωμάν τα πόδια σας ( κοζανίτικο ρητό)

Πολλοί άνθρωποι στρέφουν το δυναμισμό, τη σπουδή, τα ενδιαφέροντά τους στην εφήμερη δόξα. Τρέχουν διαρκώς για αξιώματα, μετάλλια, βραβεύσεις Ακαδημιών και των διεθνών οργανισμών. Επιδιώκουν την μόνιμη προβολή από τα μέσα μαζικής ενημερώσεως. Ψοφάνε να προβληθούν και να γίνουν αναγνωρίσιμοι μόνο λόγω εικόνας και όχι πράξεων τους.

Πολλοί γιατροί ζουν και πεθαίνουν για τέτοιες στιγμές δόξας. Ίσως σε κανένα άλλο επάγγελμα δεν συναντιέται τόσο έντονη αγάπη και στοργή για την εφήμερη δόξα. Ξέρεται, αυτή η δόξα των ολίγων λεπτών. Μια δόξα που στηρίζεται μόνο στην εμφάνιση του ''μεγάλου'', του περίφημου, του περιζήτητου, επιστήμονα. Τεράστια η ικανοποίηση που καθρεφτίζεται στο πρόσωπο τους όταν βλέπουν πλήθος κόσμου να τους περιμένει για να αναζητήσουν την σοφή τους σπουδή πάνω στις ασθένειες. Ο ναρκισσισμός τους αγγίζει το επίπεδο γελοιότητας αλλά δεν το καταλαβαίνουν και όταν τους κάνεις παρατηρήσεις πιστεύουν ότι τους ζηλεύεις. Οι ματιές των συγγενών και ασθενών καρφώνονται στο γεμάτο ελπίδες (για καλές ειδήσεις) πρόσωπο. Οι ηθοποιοί αναζητούν την εφήμερη δόξα το ίδιο και οι πολιτικοί. Την επιδιώκουν σε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις τους αλλά δεν έχουν την αμεσότητα του γιατρού. Ο διακαής πόθος τους μένει σε χαμηλά ή υψηλά επίπεδα

Μέχρι εδώ όλα είναι καλά και άγια. Θεμιτές σχέσεις, αξιοζήλευτη αναγνώριση του κοινωνικού έργου και σε δεύτερη μοίρα πέφτει η ματαιοδοξία του γιατρού. Ανθρώπινα τα λάθη. Εκεί που στραβώνει όλη η ιστορία είναι όταν η αναζήτησης της εφήμερης δόξας ξεπερνάει τα φυσιολογικά επίπεδα και καταντά τρόπος ζωής. Όταν η ιατρική και κοινωνική προσφορά του συναδέλφου είναι δυσανάλογα μικρή σε σύγκριση με την απαίτηση για δόξα και στεφάνια. Όταν ο ιατρός απαιτεί την δημόσια αναγνώριση μόνο επειδή κατέχει τον τίτλο του γιατρού χωρίς να υπάρχει και η ανάλογη προσφορά υπηρεσιών. Χωρίς να έχει ιδρώσει, χωρίς να έχει ματώσει πιστεύει ότι έχει την αποκλειστικότητα της δόξας. Είναι ο εκλεκτός του Θεού και κομμένα τα λόγια. Δεν δέχεται αντιρρήσεις και αμφισβητήσεις. Είναι ο μοναδικός! Οπωσδήποτε όλες οι άλλες κατηγορίες εργαζομένων πέφτουν σε δεύτερη μοίρα μια που δεν σώζουν τον κόσμο.

Όλα καλά γιατρέ μου αλλά βρωμάν τα πόδια σας! Τον απλό κοσμάκη μπορεί να τον θαμπώσεις μία φορά. Θα σου την χαρίσει την δεύτερη φορά που ξεγελάς τις προσδοκίες του. Την τρίτη φορά όμως θα γυρίσει και με την σοφία του λαού θα σου καταλογίσει ευθύνες για αυτά που δεν ταιριάζουν στην εικόνα σου. Δεν είναι ότι τον απογοήτευσες, είναι που ο ίδιος ξύπνησε επιτέλους και κυρίως ότι κατάλαβε την εφήμερη δόξα του γιατρού.

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 06 Σεπτεμβρίου 2013 20:30
ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

       Γεννήθηκε σε μία πόλη της Ρουμανίας από Έλληνες γονείς. Για πολλά χρόνια στερήθηκε την ελληνική υπηκοότητα επειδή ανήκε στους πολιτικούς πρόσφυγες (sans patrie). Στην Ελλάδα έφτασε το 1980. Από μικρή ονειρευόταν και μοχθούσε να γνωρίσει την Ελλάδα. Σπούδασε την Ιατρική και  απέκτησε μία πλούσια μόρφωση  (λογοτεχνία, τέχνη, ιστορία των λαών ). Για πολλά χρόνια ασχολήθηκε με την μουσική (ερμηνεία, κιθάρα και μαντολίνο) και την φωτογραφική τέχνη. Ταξιδεύει συνέχεια  αναζητώντας καινούργιες εμπειρίες και γνώσεις.  

Εργάζεται ως πλαστικός χειρούργος.  Πιστεύει στις ηθικές αρχές και την αξιοπρέπεια ενός ιατρού. Θεωρεί ότι η ιατρική είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα. Ως εκ τούτου προσφέρει τις υπηρεσίες μου, εδώ και 27 χρόνια., στο ΕΣΥ σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Αττικής (ΚΑΤ).

   Οι πρώτες δοκιμές στο γραπτό λόγο ήτανε χρονογραφήματα (σε μορφή αλληλογραφίας) και ελάχιστα ποιήματα. Τα πρώτα βήματα ήταν αρχικά στα ρουμάνικα και μετά στα ελληνικά.. Από το 1984 έως σήμερα δημοσίευσε (αφιλοκερδώς) πάνω από 700 άρθρα σε πολλές εφημερίδες όπως: Κυριακάτικη Απογευματινή, Καθημερινή, Αθηναϊκή, Ακρόπολις, Ελευθεροτυπία. Από το 1999 γράφει μόνιμα στην Αυγή.  Επίσης με την εφημερίδα Έβρου Πολίτης της Θράκης(2006) , την εφημερίδα Χαλανδρίου Φλυαρία.(2004) και το vetonews.gr από το 2010.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Βλαχοδήμαρχοι και βλαχοψηφοφόροι Το όνειρο »