Επικοινωνία

Μπορείτε να στείλετε το κείμενο σας στο info@vetonews.gr & veto910@otenet.gr. Τηλ. 6947323650

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013 11:23

Η χαρά της δημιουργίας

Γράφτηκε από την
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Προς τι ο άνθρωπος; ( Βουτσεκ -Γκεόργκ Μπύκνερ)

Κυριακή βράδυ σε μία περιοχή που βρίθει μπουρδέλλων. Η Φυλής είναι διακριτική σε σύγκριση με αυτή όπου ο φωτισμός δεν προέρχεται από τα λαμπιόνια και ούτε τους φανοστάτες του δήμου αλλά από τα κολλημένα

σπιτάκια του απαγορευμένου. Το θέατρο μικρό και καλαίσθητο. Ο σκηνοθέτης στην πόρτα ευγενικός και εξυπηρετικός ζητούσε συγγνώμη για την λίγη καθυστέρηση στην έναρξη της παράστασης. Εξέπεμπε όχι μόνο σεβασμό απέναντι στο κοινό αλλά έδινε και προτεραιότητα στους υπερήλικες. Μεγάλη διαφορά με την σύνηθες έπαρση και αλαζονεία, άλλων ανθρώπων της τέχνης ,που δεν νοιάζονται για την αναμονή του κοινού μπροστά στην κλειστή πόρτα επειδή θέλουν να συγκεντρωθούν μισή ώρα πριν την έναρξη της παράστασης. Που ξέρουν ότι άργησαν αλλά δεν ζητάνε συγγνώμη και δεν σέβονται ούτε τον χρόνο και ούτε τα λεφτά που κάποιος ξόδεψε για να τους δει.

Οι δύο πάγκοι κολλημένοι στους τοίχους, με καλοριφέρ από πίσω γέμισαν με τους 45 θεατές. Δώδεκα άντρες. Μόνο. Η απόσταση θεατών από τους ηθοποιούς ήταν ελάχιστη και όμως η εντύπωση ήταν πολύ καλύτερη από το αν θα βρισκόμασταν σε ένα μεγάλο θέατρο. Η παράσταση ξεκίνησε με το διακριτικό και μετά δυνατό φωτισμό και μία παράξενη μουσική που έβγαινε από ένα πρωτότυπο κατασκευασμένο από τσίγκο και ξύλο, μουσικό όργανο. Θύμιζε φτώχια αλλά και ευρηματικότητα αφού οι ήχοι ήταν ευχάριστοι και πρόσθεταν αρμονία στην πλοκή του έργου. Τέσσερεις ηθοποιοί με εφτά διαφορετικές φωνές. Τέσσερα γυμνασμένα σώματα με γρήγορες εναλλαγές συναισθημάτων και καταπληκτικές ερμηνείες. Ο συγγραφέας αναρωτιέται προς τι ο άνθρωπος αν πρόκειται να βασανιστεί και να φτάσει στο φόνο. Σωστός ρυθμός του παραληρήματος, της απόγνωσης και της ανθρώπινης θυσίας σε συνδυασμό με την λιτότητα του σκηνικού συμπλήρωναν τέλεια την ιερή στιγμή της παράστασης Ο σκλάβος Βόυτσεκ σε μια συνειδητή απραξία απέναντι στην αδικία επαναστατεί σκοτώνοντας το αγαπημένο του πρόσωπο που τον πρόδωσε. Είναι θύμα της άλογης στρατιωτικής ζωής χλευάζεται και βασανίζεται και απομονώνεται εγκλωβισμένος στην ανάγκη του για λύτρωση. Ο Βόυτσεκ γράφτηκε το 1836 στη Γερμανία, από τον 24χρονο Γκέοργκ Μπύχνερ. Ο Mπύχνερ πέθανε πριν προλάβει να ολοκληρώσει τον Bόυτσεκ. Κι όμως, αυτό το έργο, με τις μικρές αποσπασματικές του σκηνές, των οποίων η σειρά είναι ένα αίνιγμα, επηρέασε όσο λίγα το θεατρικό τοπίο του 20ού αιώνα.

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013 11:35
ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

       Γεννήθηκε σε μία πόλη της Ρουμανίας από Έλληνες γονείς. Για πολλά χρόνια στερήθηκε την ελληνική υπηκοότητα επειδή ανήκε στους πολιτικούς πρόσφυγες (sans patrie). Στην Ελλάδα έφτασε το 1980. Από μικρή ονειρευόταν και μοχθούσε να γνωρίσει την Ελλάδα. Σπούδασε την Ιατρική και  απέκτησε μία πλούσια μόρφωση  (λογοτεχνία, τέχνη, ιστορία των λαών ). Για πολλά χρόνια ασχολήθηκε με την μουσική (ερμηνεία, κιθάρα και μαντολίνο) και την φωτογραφική τέχνη. Ταξιδεύει συνέχεια  αναζητώντας καινούργιες εμπειρίες και γνώσεις.  

Εργάζεται ως πλαστικός χειρούργος.  Πιστεύει στις ηθικές αρχές και την αξιοπρέπεια ενός ιατρού. Θεωρεί ότι η ιατρική είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα. Ως εκ τούτου προσφέρει τις υπηρεσίες μου, εδώ και 27 χρόνια., στο ΕΣΥ σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Αττικής (ΚΑΤ).

   Οι πρώτες δοκιμές στο γραπτό λόγο ήτανε χρονογραφήματα (σε μορφή αλληλογραφίας) και ελάχιστα ποιήματα. Τα πρώτα βήματα ήταν αρχικά στα ρουμάνικα και μετά στα ελληνικά.. Από το 1984 έως σήμερα δημοσίευσε (αφιλοκερδώς) πάνω από 700 άρθρα σε πολλές εφημερίδες όπως: Κυριακάτικη Απογευματινή, Καθημερινή, Αθηναϊκή, Ακρόπολις, Ελευθεροτυπία. Από το 1999 γράφει μόνιμα στην Αυγή.  Επίσης με την εφημερίδα Έβρου Πολίτης της Θράκης(2006) , την εφημερίδα Χαλανδρίου Φλυαρία.(2004) και το vetonews.gr από το 2010.